Gratis verzenden vanaf € 99, daaronder €4,99

 

Verzonden binnen 24 uur

Het restaurant op de berg.

Na een tijdje met Alberto te praten en de nodige “proefglaasjes” wijn werd het tijd om weer te gaan. Aangezien Alberto de omgeving als geen ander kent vroegen wij hem of hij een restaurant voor die avond voor ons wist.

Zonder iets te zeggen pakte hij zijn telefoon om iemand te bellen en een paar Italiaanse woorden later hadden we een reservering.

Alberto vertelde ons dat deze restauranteigenaar een goede vriend van hem is en hij het familie restaurant samen met zijn vrouw runt. “ Vergeet niet het lamsvlees te proberen. Dat is geweldig.” Zei hij toen we afscheid namen en naar ons hotel gingen, om een klein uiltje te knappen, zodat we weer fris en fruitig de avond tegemoet konden gaan.

Een paar uurtjes later vertrokken we met vernieuwde energie richting het restaurant.Na een klein half uurtje rijden kwamen we aan bij een berg waarvan het pad naar boven steeds maar smaller en smaller werd. Nergens stond iets aangegeven en eenmaal boven waren we in een dorpje met hooguit 20 huizen.

We moeten verkeerd gereden zijn, dachten we, dat kan niet anders.We controleerde voor de zekerheid het adres en dat klopte als een bus.De auto parkeren en zoeken dan maar, besloten we.

Al snel vonden we een woonhuis met een uithangbord en een terras met niet meer dan 14 tafeltjes. Toen we voor de deur stonden kwam de eigenaar ons meteen tegemoet en vroeg ons of hij ons kon helpen.

Toen we vertelde dat Alberto voor ons had gereserveerd kwam er een lach op zijn gezicht.“ Aaaah my friends! Please come and have a seat. My name is Virginio.”. Hij bracht ons wat brood met olijfolie en een glas Spumante en vertelde ons dat Alberto een goede vriend van hem is.

Wij vertelde hem waarom we in Italië waren en legde hem ons idee van Italian Experience uit. Op dat moment zagen we een soort sprankeling in zijn ogen en besloot hij dat we geen menukaart zouden krijgen. “Het zou voor mij een eer zijn om een aantal van mijn specialiteiten voor jullie te kiezen en koken.

Hij koos een fles wijn voor ons uit en de meest heerlijke gerechten kwamen voorbij.

Hij begon met een carpaccio van lokaal rundvlees met zelfgebakken plat brood en lokale verse truffel en courgettebloemen.

“De courgettebloemen zijn vanmiddag vers gebracht door mijn oom en de truffels koop ik van twee vrienden van me die hier in de buurt een aantal stukken grond hebben waar ze met de hond truffels zoeken. Ik stel jullie morgen aan ze voor, voor jullie project” zei hij.

Over het volgende gerecht was hij heel gepassioneerd. Het was brood dat op een bepaalde manier gebakken werd van een dag oud. Dit brood ging dan weer op het grillrooster boven een open vuur en had hij overgoten met een zelfgemaakte truffelsaus en daar op had hij een ei gebakken van kippen die boven op de berg leven en het geheel afgetopt met vers geschaafde zomertruffel.

“Een uitsmijter met truffel dus” zeiden Rick en ik een beetje ongeïnteresseerd tegen elkaar. Toen we onze eerste hap van deze “uitsmijter” namen keken we elkaar meteen aan en begonnen te lachen.

Ongelofelijk dat zoiets simpels zo lekker kan zijn. Voor dit gerecht zou ik gewoon 50 kilometer omrijden. Sterker nog, Ik zou er bijna een vakantie naar Italië voor boeken.

Nadat hij vol trots had gekeken hoe wij zijn gerecht smakelijk met huid en haar opaten kwam hij met de volgende gang.

 

 

Het was zelfgemaakte pasta met een roomsaus gemaakt van ricotta van zijn goede vriend Beltrami, een legende in de regio, afgeblust met Brandy en groene asperges die hij die ochtend met zijn vrouw in het bos had geplukt.

Ook dit was weer ongelofelijk lekker. Virginio kwam even bij ons staan en vertelde over zijn band met Vittorio Beltrami, een ambachtelijke kaasmaker die volgens hem in de heuvels de beste geiten en schapenkaas van Italië maakt. “Morgen na het ontbijt stappen we in de auto en gaan we naar hem toe. Dan kunnen jullie alles zien en proeven” Zei hij.

Voor de volgende gang had Virginio een Ravioli met zomertruffel in zijn gedachte. “Zullen we die maar overslaan? Anders wordt het misschien te veel.” “Er word hier niks overgeslagen. Kom maar door met die hap” Zei ik. “Haha, zo mag ik het horen, Prachtig, prachtig” Zei Virginio.

Toen de heerlijk Ravioli op was vroeg ik Virginio hoe hij het eigenlijk in de winter doet. Hij heeft namelijk z’n meeste tafels buiten en het pand zelf is niet zo groot.

“Ik heb binnen vier tafels, dus in de winter doe ik vier tafels.” Waarop wij hem verwonderd aankeken.

 

 

Hij zei “Weet je. Ik ben geen groot restaurant en dat wil ik ook helemaal niet zijn. Ik doe niet aan reclame, ik heb geen borden op de weg staan en ook geen groot uithangbord aan mijn restaurant. Ik wil graag dat mensen hier komen op de manier waarop jullie hier ook zijn gekomen. Gestuurd door een vriend omdat ze het lekker vinden en het me gunnen. Voor mij is eten hetzelfde als emotie. Je emoties deel je alleen met je vrienden dus eten deel je ook alleen met je vrienden. Jullie hebben vandaag bij me gegeten dus jullie zijn nu ook mijn vrienden. Daar hou ik van en dat is mijn droom. De lekkerste gerechten delen met vrienden”

Terwijl wij nog zaten na te denken over deze mooie woorden haalde Virginio het hoofdgerecht.                                 Een vleesschotel bereid boven het open houtvuur in zijn haard.

De meest smaakvolle en malse kip die je ooit geproefd hebt, Gemarineerd lamsvlees van lokale lammeren, Italiaanse worst, gepofte aardappel met truffel en groene boontjes.

Alberto had geen woord gelogen. Dit lamsvlees moet je proeven om het te geloven. Bizar lekker.

Na al dat geweld en twee flessen wijn waren we meer dan voldaan toen Virginio ons kwam vragen wat voor dessert we wilden. We plofte letterlijk uit elkaar dus we bedankte vriendelijk. “Aaaaah kom op. Een klein ijsje kan er altijd bij. Ik heb huisgemaakte pistache en hazelnoot Gelato.”

Tegen zulk enthousiasme konden we natuurlijk geen nee zeggen en gelukkig maar. We kregen één van de beste ijsjes van ons leven en een flesje huisgemaakte limoncello.

Voordat we richting onze kamer van zijn B&B op de berg gingen moesten we nog even op de foto met Virginio en zijn vrouw.

“Morgen een grote dag, We gaan Vittorio Beltrami ontmoeten en truffels zoeken” Zei hij toen hij ons de sleutels van onze kamers gaf.

Wat een ervaring bij “het restaurant op de berg” zoals wij het altijd noemen. We hebben geweldig gegeten en er een vriend voor het leven bij gemaakt.